Na een periode van geen weblog is na een week of vier alles nog steeds niet up en running.
Ik ga de draad van het bloggen hier http://www.kharuna.nl/ verder oppakken.
Of ik de posts uit het verleden kan overzetten weet ik nog, maar nieuwe dingen zullen daar zeker weer gaan verschijnen.
Het regende en het was koud. Echt van dat weer dat zelfs ik niet zo heel veel zin heb om buiten te gaan spelen en een stukje te gaan hardlopen. De honden moeten er ook bij dat weer uit en ik besluit van de nood een deugd te maken.
Gezien het weer zelfs een windjackje aangedaan en op naar het Rozendaalse veld. Daar ligt een enorm mooi en groot hondenlosloopgebied. Meestal gebruik ik dat om samen met de mannen warm te lopen en dan ga ik verder met Donja voor het “echte “ werk. Nicole past dan op de mannen door nog wat verder met ze te wandelen.
Maar ik heb niet zo heel veel zin. Wesley daar en tegen heeft er weer enorm veel zin in. Lekker hardlopen. Niet dat hij dat nog kan, maar als ik heel rustig dribbel lijkt het allemaal alsof hij heel erg aan het hardlopen is. Normaal red hij het nog tot het einde van de straat en weer terug, maar de oude baas heeft een goede dag. Soms komt hij langs racen als hij weer iets is achter gebleven, maar meestal loopt hij fier voorop om de jonkies te laten zien hoe je dat doet het hardlopen.
Halverwege let hij niet zo goed op en schuift op zijn buik door het zand omdat hij struikelde en zijn evenwicht verloor. Waardig wordt er tegen een struik geplast en na een paar passen hinkelen gaat hij weer voorop. Nu let ik maar wat beter op het terrein en probeer gaten en kuilen te vermijden. Opletten, daar heeft Wesley geen tijd voor, het moet hard en snel en hij loopt blind achter mij aan.
Op de terugweg al heb ik nog steeds geen zin en besluit ik een hond enorm gelukkig te maken. Wesley is de hele hardlooptraining mee geweest. Bijna 2 kilometer, maar goed hij is gelukkig. Intens gelukkig heeft hij er van genoten en is o zo blij dat ik hem nu niet in de steek laat voor nog een stuk, maar naar de auto ga, wat drink, hem te drinken geef en het voor die dag mooi genoeg te vinden.
De training zal conditioneel weinig voor mij hebben toegevoegd, maar een zo gelukkig hond om je heen, die de hele avond tegen je aan wil liggen en steeds trouw naar je op kijkt om je te bedanken voor “het hele eind hardlopen” zeg dan maar eens dat de training niet effectief was.
In de verte zie ik hem al lopen. Ik hoopte ook al dat hij er zou zijn.
Mijn eerste ontmoeting met hem was in de winter. Ik was gaan hardlopen vanaf Papendal en zag hem in de verte. Een statige grijze oude man, met een rood jasje aan. Een beetje wantrouwig werd ik opgenomen, want meestal moeten hardlopers niet zoveel van hem hebben. Maar nadat eerste koud watervrees is overwonnen zijn we vrienden. En loopt hij altijd een stukje met me mee, voor zover zijn stramme poten dat nog kunnen opbrengen.
En nu zie ik hem in de verte alweer lopen. Ik zie aan alles dat hij me ook gezien heeft. De oude man is al dertien, maar blijft statig. Hij herkent me, is blij, maar als afghaanse windhond zal je natuurlijk nooit heel uitbundig reageren. Na een uitgebreide knuffel laat hij luidruchtig merken dat hij weer verder wil. Hij loopt een stukje met me mee, voorzover hij dat mijn zijn dertien jaar oude lijf nog kan. Waardig, dat in ieder geval wel.
Hij doet me heel erg aan onze eigen oude man denken. Hij is er nog steeds, de tumoren groeien vrolijk verder en meneer is altijd in een opperbest humeur. Altijd in voor een geintje altijd in om met de andere twee te donderjagen. Om daarna weer uitgebreid te gaan liggen slapen.
Bijzonder is tegenwoordig dat hij zelfs zo af en toe even rustig gaat liggen om bij te komen. En heel soms ligt hij dan niet keihard te blaffen maar rust stil en rustig uit. Zou wijsheid dan toch met de jaren komen?
Als ik deze vent zo zie, zijn er bij die al op jonge leeftijd de wijsheid hebben.
Zoals ze het hier zeggen “je maakt hem de pis niet lauw”
Stoïcijns neemt hij me op als ik langs komen lopen. Het is een van mijn favoriete paadjes op de Veluwezoom. De jongeman neemt me op en besluit dat het niet de moeite waard is om hiervoor op te staan. Zelfs als Donja het water in gaat om te drinken wordt er even gekeken en genegeerd.
Dit soort ontmoetingen maken voor mij de vele zwerftochten al hardlopend door de regio de moeite waard. Nooit weten waar je heen gaat, wel wetend dat je altijd wel weer terug komt en je laten verassen door wat de dag je te brengen heeft. Heerlijk !
Eigenlijk was de titel bedoeld voor een verhaal over de Koning van Spanje Trail. Aangezien mijn Garmin me maar weer eens in de steek liep heb ik daar 28 kilometer door het limburgse heuvelland heen gelopen zonder me bewust te zijn van plaats, tijd of afstand.
Aangezien mijn lichaam niet echt aan een wedstrijd toe was, is het een schitterende training geworden. Het mooiste moment was wel over een hooggelegen akker lopen, met uitzicht over de hele vallei, terwijl in het midden van die akker een eenzame monumentale eik staat. De natuur kan heel mooi zijn. En het leukste moment wel deze oversteek bij de Geul. Donja had eerst geen zin in natte pootjes, maar eenmaal in Geul was het toch wel een erg aantrekkelijke drinkbak. Dat de baas dan een halve minuut tot zijn enkels in het water staat, tja dat heeft hij wel voor haar over. Het bezorgde het publiek het nodige amusement.
De reden voor een wat rustiger loop periode is simpel. Nicole is begin april met hartkloppingen in het ziekenhuis verschenen en pas sinds een week weten we dat de oorzaak waarschijnlijk in een schildklier probleem ligt. Dat is met medicijnen waarschijnlijk goed te behandelen, maar de 2 maanden onzekerheid en ongerustheid hebben bij mij aardig zijn tol geeist. Je gaat ineens nog veel meer begrijpen van het belang van sneldiagnose waar Alpe d’Huzes veel werk in steekt.
Tussen de bedrijven en zorgen door heb ik wel nog even samen met mijn zus en haar dochter de ronde van Zele gelopen. Omdat er geen roparun team van ons in de buurt was gewoon een heerlijk dagje onbezorgd dartelen in de omgeving van Zele. De andere twee paasdagen genoten van het stuwmeer bij Coo. De foto van Wesley getuig van het mooie weer. Het mannetje is er piepend en krakend nog steeds. En hoewel hij iedere dag weer inlevert blijft het een bonk levenslust.
Met inmiddels een diagnose en wat geruststelling op zak was het tijd voor Rollover Bronckhorst. De video vertelt het verhaal beter dan ik het kan. De vrijwilligers die door hun meest kostbare bezit, namelijk tijd, te geven het mogelijk dat andere mensen weer eens lekker drie dagen buiten komen.
Rollover Bronckhorst 2011 from ideaalrtv on Vimeo.
Tijdens een rustpauze was Donja een wel heel interessant object voor deze dames.
Lopen is op dit moment voornamelijk een heerlijke ontspanning en een mogelijkheid om dingen eens rustig te overdenken en op een rijtje te krijgen. Op gevoel en met dat gevoel loop ik nog even een tijdje rustig door.
Het eerste boek is alweer uitgelezen in de hangmat. Hardlopen kan in korte broek en shirt. Het is lente.
En deze jongens en meisjes maken weinig verschil tussen de zomer en de winter. Ze zijn regelmatig te zien bij een honden losloopgebied bij de veluwezoom. Behalve als ik dan er weer eens aan dacht om mijn camera mee te nemen. Behalve nu dan. De Edelherten met hun geweien waren er vandaag niet, maar deze beesten zijn niet minder indrukwekkend.
En deze twee zijn nog steeds dikke vriendjes. Net zo fotogeniek als de herten. Zodra ik de camera pak springen ze op. Of ze moeten echt moe zijn, zoals nu.
De afgelopen week was heel druk en rommelig. Een paar grote wijzigingen op het werk gedaan die voor nogal wat onverwachte problemen zorgden. Het weekend zelf nog gewerkt en zelfs zondag ochtend nog een aantal dingen moeten rechtzetten.
Maar op de zondag merkte ik al dat ik me niet echt super voelde. Scheveningen riep en met in mijn achterhoofd wat ik een paar weken geleden riep toen ik aan de antibiotica moest, toch lekker op pad gegaan.
Dit zijn wel weer de momenten waarop je merkt dat je eigenlijk nooit iets nieuws moet proberen op een marathon. De schoenen die ik vorig jaar aanhad waren kennelijk de goede keus. De schoenen van dit jaar liep het zand vooral bij de voorvoet soepel door de boven bekleding heen.
En het strand was mooi, maar zwaar. Zo af en toe is het strand in de lengte in tweeën gedeeld. In de richting Zandvoort, links eerst de zee, dan een stuk hard hard strand, dan weer een geul met water en dan een klein stukje hard strand, wat dan weer scheef is.
En als je dan even niet goed oplet kom je ook nog wel eens op een landtong uit die eindigt bij een flinke geul. Sommige kan je over springen, maar bij sommige kon ik toch knie diep het water in.
En dat geeft een mooi schuurpapier mengseltje in je schoenen. Zand, water, natte schoenen, natte sokken. Mijn voeten zijn met blaren altijd al een zwak punt, maar met die nattigheid was het bij 30 kilometer afgelopen. Een mooi persoonlijk record dat wel. 6 bloedblaren en 3 gewone blaren.
Dat eens rustig overdenkend, je moet toch wat tijdens een eindje lopen, bracht me tot de conclusie dat ik beter kon stoppen. Zoals mijn voeten inmiddels voelde was ik bang dat de vellen er aan zouden hangen als ik nog 12 kilometer door zou gaan.
Donja was natuurlijk licht teleurgesteld dat we zo snel al stopten, ze had graag nog met iemand mee naar de finish gelopen. Maar eenmaal in de auto was ze zo vertrokken, als een heel klein rolletje hond op een droge handdoek.
Soms is het grappig hoe bepaalde dingen die vooraf geen verband lijken te hebben toch gaan samenvallen.
Omdat ik begin deze maand wat minder had kunnen trainen voor de marathon van dit weekend had ik bedacht dat ik dan misschien in plaats van rustig aan doen, kon afsluiten met de acht kastelen loop een 30 kilometer loop in de bossen en velden rond Vorden.
Inmiddels zijn we ook met ons paard verhuisd en blijken we vlakbij Vorden terecht gekomen te zijn. Dus ik ging ineens 30 kilometer lopen in een gebied waar ik nog vaak zal lopen de komende tijd.
Het idee was om een rustige 30 kilometer te doen en van de 8 kastelen te gaan genieten. Het zonnetje scheen uitbundig en Donja was er helemaal klaar voor. Ze liep zo te stuiteren dat ik haar in de sporthal maar even getild heb omdat ze zich om alle mensen heen steeds vast liep. Bij iedereen die zijn Garmin aanzetten begon het stuiteren nog ergere vormen aan te nemen, want het piepje betekent hardlopen.
Eenmaal onderweg had madammeke er goed de sokken in. De route is een mooie afwisseling van bospaden en rustige wegen. Wat ik begreep waren dit keer voor het eerst bordjes geplaatst met de kastelen, want die liggen behoorlijk verscholen in de bossen.
Op een bepaald moment ben ik maar eens blijven hangen bij een groepje. Het tempo was nog steeds wat te hoog, maar als je eenmaal te snel begint is het vaak lastig om rustiger te gaan lopen. Doordat de bermen goed begaanbaar waren heb ik bijna alles onverhard kunnen lopen. Donja heeft zichzelf overtroffen en begint langzaam te begrijpen dat het voor haar beter is niet te veel asfalt onder de voetzooltjes te krijgen.
En nog bijzonderder, ze heeft onderweg gedronken uit een bekertje. En dat is belangrijk dat ze drinkt onderweg.
Eenmaal wat verder onderweg werd zelfs Donja wat rustiger. Gelukkig want in het begin was ze weer als een gek aan het trekken. Er zijn een hoop mensen die haar kennelijk nog niet kenden, want ik kreeg veel vragen onderweg. Hoever ze kan en zo. Ik weet het niet, voorlopig kan ik nog niet verder dan een marathon, dus dat is haar grens nog even.
De laatste kilometer was een van de dames van het groepje niet meer in staat om echt het tempo te lopen en hebben we het met zijn tweeën afgemaakt. 15 minuten eerder dan de planning kwamen we in 2 uur 45 minuten over de finish.
Of dit verstandig was met het oog op Scheveningen-Zandvoort dit weekend weet ik niet, maar ik heb in ieder geval een heerlijke 30 kilometer gelopen.
Ik verheug me al op alle paadjes die je rond Vorden kan lopen. Mooie hardloop omgeving maar zeker zo mooi om mennend of paardrijdend door heen te dolen
Dit weekend was er in het kader van Hart voor Natuur open dag bij Radio Kootwijk. Onderweg erheen stonden deze huisjes te koop. Het is dat we prima wonen, maar het zou toch best mooi zijn om daar te wonen en de hei en bossen als achtertuin te hebben.
Als je in het zender gebouw loop is het moeilijk te bevatten dat nog geen 100 jaar geleden het revolutionair was dat je met de andere kant van de wereld kon bellen. Je kan het bijna je niet meer voorstellen hoe bijzonder dat destijds was.
We hebben de kans om het zendergebouw van binnen te bekijken. Een erg mooi gebouw. De rest van de informatie markt laat ik aan Nicole over, ik ga weer net zoals vroeger weer eens op een route lopen.Na een aantal experimenten ga ik hem toch weer gewoon ouderwets op mijn Garmin zetten.
Mijn voorbereiding voor de marathon op 13 Maart liggen inmiddels wel weer aan duigen. Door een ontsteking moest ik helaas aan de antibiotica en na een weekje rust probeer ik de draad weer op te nemen. Ik probeer het met een route van 20 kilometer. Het is een mooie route maar het valt niet mee. Normaal heb ik weinig moeite met wat zwaarder terrein, maar hier is het toch echt pittig.
Het is behoorlijk koud, echt nog een staartje van de winter. Deze boom is nog blijven hangen in de herfst, de koude wind heeft weinig vat op de zwammen. Donja heeft nergens last van en die huppelt vrolijk van links naar rechts. Zij heeft weinig last van mijn trainingsachterstand, ze is nu al klaar voor wat haar betreft de 120 kilometer van Texel
Dit werd in de route beschrijving omschreven als zandvlakte. Zonder die omschrijving zou ik toch ook wel met enige moeite herkend hebben. De hele route bestond voor ongeveer de helft uit mul zand, het was niet de beste start na een weekje stilstand.
Ondanks dat het maar 20 kilometer lopen was het een continue afwisseling van landschappen. Als je hier loopt kan je goed voorstellen dat het nodig is om dit soort landschappen te beschermen
En na afloop is het goed rusten.
Met nog twee weken trainen te gaan zal het flink aanpoten worden om de conditie weer terug te krijgen. Mijn plannen zijn weer eens flink opgeschud. Volgende week en de week erop proberen 30 kilometer te lopen en dan eens kijken hoever ik op het strand ga komen.
Alles was geregeld voor een mooie lange duurloop zaterdag. Donja had er zin ik, ik had goed gezelschap bij me op de fiets om de tijd plezierig door te komen en Nicole zou zo af en toe langskomen met de broodnodige thee.
Niet gepland was de harde wind. Natuurlijk zou dat in het binnenland wel meevallen en de voorspelling was dat de wind zou gaan liggen in de loop van de middag.
Inmiddels zijn we een dag verder en de wind is nog steeds niet echt gaan liggen.
De dijk Doesburg Dieren was de wind goed te voelen, maar het was te doen. Eenmaal bij de Havikerwaard kregen de we de wind van voren. Hard van voren. Lopen gaat dan nog wel, maar fietsen was een aardige uitdaging.
Bij de theestop even kort overlegd met Nicole, maar we gingen rustig verder. Eenmaal bij Rheden, bij het pontje naar Lathum toch maar even op het fietsknooppunten bord gekeken. Nog 5 kilometer te gaan in het open veld met een forse wind tegen. Geen beschutting mogelijk, terwijl de wind inmiddels aangewakkerd was en echt wel de kracht 6 aantikte.
Het doel van de dag was om van de brug naar Doesburg via de brug bij Arnhem via lathum weer terug te lopen. Kansloos en met de wind in de rug waren we zo op de posbank. Eenmaal boven aan de Holleweg begon ik wel al te merken dat ik toch weer meer vocht was kwijt geraakt door de wind en te weinig had gedronken. Ik moet daar echt beter op gaan letten en de volgende keer toch weer mijn rugzakje mee nemen en die twee liter opdrinken.
Vanaf de Lappendeken tot aan Dieren werd ons gezelschap versterkt met Chivas die lekker mee dribbelde en er best wel lol aan heeft aan het hardlopen. Na 32 kilometer thuis was ik erg stijf, wat verkrampt en had ik dorst. Zoveel dat ik vandaag nog met hoofdpijn wakker ben geworden en de hele dag flink aan de thee heb gehangen. Maar even een rustdagje ingelast.
De grootste verassing van de dag was een bezoeker van onze tuin. Uitkijkend over de tuin zag ik ineens een beest wat ik niet kende onder ons vlonderterras uitkomen. Volkomen op zijn gemakje lekker rond de vijver. Erg fotogeniek waren ze niet (het zijn er twee) maar op internet kon ik goed vaststellen wat het is.
Onze tuin is verrijkt met een wezel paartje. Gezien de reactie van Chivas zitten ze er nog niet zo lang, maar ik ben benieuwd of ze blijven en of we ze zo af en toe te zien krijgen. Muizen genoeg in de tuin dus aan eten geen gebrek.
Het plan was zoals altijd simpel. Bij Martin stond in het kader van de gezamenlijke trainingen van Marathon Plus een trainingsloopje van 22 kilometer op het programma.
Maar mijn programma vroeg om iets meer dan 30 kilometer. Dus had ik de donderdag ervoor al wat eten en droge kleren bij Martin afgeleverd en bekeken hoe ik dan te voet naar Martin zou gaan lopen. Vanaf mijn huis was het net iets te ver dus ik zou starten vanaf Rhederlaag. De route kon gewoon niet misgaan, gewoon de knooppunten volgen die ik op mijn briefje had staan.
Ik onderschatte mezelf weer eens schromelijk. Na diverse Roparuns zou ik toch moeten weten dat als je verdwaald dat meestal is als je vanuit een rustpunt vertrekt. Het eerste knooppunt kon ik al niet vinden. Natuurlijk ben ik niet geheel onbekend in de omgeving, maar dit stuk ken ik iets minder goed. Doe daar een beetje mist bij waardoor het zicht toch beperkt is en met iemand die graag op tijd is, dan is het weer stress tijd.
Als ik een knooppunt bordje tegen kom wijst het wel naar waar ik toe wil, maar inmiddels ben ik zeker niet op de route die ik wil lopen. En omdat ik graag op tijd wil zijn, begint het grote twijfelen. In de verte zie ik een schrikhek en verwacht dan dat ik de keus krijg tussen links of rechts. Die keus is er wel, maar er ligt ook een watertje. En ik weet niet even niet goed meer waar ik zit. Ik loop me behoorlijk druk te maken, maar waarom. Rationeel weet ik dat het ergste wat er kan gebeuren dat ik niet om 10.00 bij Martin voor de deur sta. Of dat ik sowieso niet bij Martin kom en dus gewoon op eigen gelegenheid 30 kilometer ga lopen.
De ratio is afwezig en als ik het watertje over kan zie ik in de verte een fietser. Hoewel, door de mist ben ik abuis en het blijkt een verkeersbord te zijn. Gelukkig is dat verkeersbord wel een bord van de fietsknooppuntennetwerk. Ik weet eindelijk weer eens waar ik zit. En ondanks al het gestress zit ik natuurlijk gewoon goed. Natuurlijk ben ik ook op tijd bij Martin.
Precies een jaar geleden liepen we hier in een dik pak sneeuw. Vandaag is het alleen maar koud met niet al te veel wind. De route hoef ik niet meer in de gaten te houden en ik loop lekker en redelijk makkelijk.
Uiteindelijk wordt het een loopje van 32,5 kilometer. Het lopen ging veel gemakkelijker dan een jaar geleden en vooralsnog loopt mijn voorbereiding voor Scheveningen Zandvoort volgens plan.
En mijn eigen gevleugelde woorden:
En wat heb je er van geleerd?
Ik had natuurlijk gewoon de route in mijn Garmin kunnen zetten. Ik had natuurlijk gewoon kunnen vertrouwen op mijn briefje met de knooppunten. Als er geen bordje staat, kun je meestal rechtdoor.
Wat ik er van heb geleerd dat als ik ooit mijn rondje Doesburg-Zutphen-Doesburg ga lopen, ik de route wil kennen. Want het is een aardig eind en als ik dan onderweg ook nog ga stressen of ik wel goed loop dan wordt het geen feestje.
